Rosemin Hendriks

Rosemin Hendriks (1968)

Grote getekende zelfportretten vormen het hoofdbestanddeel van het oeuvre van Rosemin Hendriks. Zij beschikt over het vermogen om naar zichzelf te kijken alsof het een vreemde is om dan tot de kern van dat wezen door te dringen. Details in haar gezichten zijn als landschappen en soms zelf als interstellaire gebieden uitgevoerd. Het zijn tekeningen waarin de kijker zich verliest.

Rosemin-Hendriks